sensiz yalnızlığı, anlamsızlığı,
tadı olmadan ömrün, umutsuzluğumu gördüm.
dokundum hiçbir tende kokun yok,
aradığım mutluluğu gözlerinde buldum.
yaralarım artık uzakta bir yerde,
sessizce küllenip savruluyor.
sen son aşkım, son ümidim olacaksın,
kalbimde her zaman tek kalacaksın,
ruhum dudaklarında hayat buluyor,
yaşadığım en büyük aşk sen olacaksın.
Zaman beni aldattın ömrümü elimden aldın .kaç gece sabahladım kac gecemi elimden aldın her döktüğüm bir damla gözyaşımın hesabını soracağım sana.hiç kimseye seni anlatamadım sevdiğim bir başkasının kollarında diyemezdim utandım insanların o nasıl sevgili demesinden utandım sana laf söylemerinden korktum.sevdayı bulduğumu sanmısım.ben acıyı sevda sanmışım..hergece yatağıma yattığımda artık düşünmeyeceğim diye her gece söz veriyorum kendime ama hiçbirini uygulayamıyorum.elbet bir yerlerde seni hatırlatan an oluyor..
Seni unutayım derken kendimi unutmuşum ben kendimden her şeyden vazgeçmişim sen bunlara değermiydinki ben hayatımdan vazgeçtim.hayallerim umutlarım onlar bile beni terk etti tıpkı senin gibi . Unutmak keşke çok basit bir şey olsaydı yada insanlara bir şans verilseydi geçmişten sadece bir anı silme gibi gözümü kırpmadan seni tamamen silerdim.
Artık neye seviniyorum biliyormusun seni sevmiyorum artık seni düşünmüyorum çok seviniyorum ama seni unutmak bile canımı derinden acıttı şimdide onun bedelini ödüyorum
Tıpkı seni sevmenin bedelini ödediğim gibi…
Artık sana elveda diyorum ve sana mutluluklar diliorum
Kalbimin Sana İhtiyacı Var Sevdiğim!
İstediklerim aslında o kadar basit ki, belki de bana öyle geliyor. Yaşadığım sıkıntıları üstüne atmak değil derdim. Tam da tersi, bütün hepsini unutmak için sana koşmak istiyorum. Yangın yerine dönen şu kalbimi, aşkınla söndürmem gerek.
Öyle uykusuzum ki gecelerdir, bilemezsin. Sensizliğin parçalayan ağırlığından olsa gerek, sürekli uyandığım huzursuz uykulardan, bedenim yorgun düşüyor. Sen gelsen, kafamı koyar koymaz dalıp gideceğim mutlu bir gecenin özlemini çekiyorum.
Gittiğin her yerde izini sürerek, senin için delice, acınası bir hasretle ardından koşarak, hep bekleyerek, hep özleyerek geçiyor vakit. Ellerimizden kayıp giden şu zamanın geri dönüşü de yok üstelik, bundandır kavuşma telaşım.
Hayatımı şöyle bir gözden geçiriyorum, ne kadar çok ertelediğim umut var. Seni ertelenmişler listesine koymak istemiyorum. Ne varsa yaşanılacak, tadını çıkarsak! Bir filmi izleyip gülsek mesela, patlamış mısır kokusu eşliğinde. Aşkı kıskıvrak yakaladığımız geceleri çoğaltıp, kendimizi sıyırsak bu dünyanın tüm gürültüsünden, olmaz mı?
Bazen aklının içine girmek istiyorum. Ne düşündüğünü bilmek, yüreğinin içine sızarak, ne hissettiğini anlamak ve ne öğrendiysem bugüne kadar, hepsini unutarak, seninle yeniden başlamak ihtiyacındayım.
Aklım, ruhum sende takılı kalmışken, gündelik hayata uyum sağlamak da zor aslında. Dostların kahve sohbetleri, bir film karesi, el ele yürüyen bir çift, gördüğüm her ne varsa, kaçışlarıma daha çok itiyor beni.
Gün olur da usanırsa kalbim, bu uzun ve hiç bitmeyecek bekleyişlerden diye korkuyorum. Senden ayrılmak dert değil, kapatırız bir gece yarısı telefonları, kendimizi bitiririz birbirimizde. Sonra ne olur? Aklım ayrılığı kabullense de, başka bir ten tenime değdiğinde, yüreğim yine ihanet sayar bir yabancının gözlerime bakan gözlerini. Sana ait olmaktan vazgeçmem için, kalbimin bunu kabullenmesi gerekir, yoksa mantığım bitti diye çığlık atsın, ne fayda? Senin adını söylersem sevişirken, gittiğim yerde bir kitap görür ve seni aramak istersem ya da en sevdiğim şarkı çaldığında aklıma yine sen gelirsen, gerçekten senden ayrılmış sayılır mıyım?
Sevdiğim, serin bir yaz gecesinin ortasında gelsen, hiç haberim olmadan, ansızın çalsan kapıyı, karşımda seni görünce gözlerim ışıldasa, sessiz bir çığlık atsam içimden, dakikalar boyunca sarılıp kalsak o kapının önünde. Balkonda bir güzel masa kursam, yanına da bir küçük duble koysam hasrete yakışır diye; sonra sen anlatsan yokluğunda neler yaptığını, ben gözlerinin içinde kaybolarak dinlesem. Ellerimiz kenetlense birbirine, hatta vücudumuz, sabaha kadar sarmaş dolaş uyusak yalnız rüyalara inat.
Sen artık gelsen sevgili çünkü bu kalbin sana ihtiyacı var….
Bu gün her günden daha fazla, daha bir aklımdasın. Sadece düşünmek yetmedi bu gün seni. Daha fazlasını yapmak istiyorum. Senin için daha fazlası... Sen yokken seni içimde yaşatmaktan daha fazla ne yapabilirim ki.. Geçen zamana yenilmemekten başka… Sen söyle daha fazla ne yapabilirim? Bu içimi acıtan sevgini azaltmak, bedenime sığmayan özlemini dindirmek için...
“Uzun oldu, ne zor oldu
Kalp yoruldu dön gel, her şey kalsın
Yalnız aşkla, yalnız aşkla dön gel
Affettim, kendini akla,
Yalnız aşkla, yalnız aşkla dön gel”
Elimden gelen tek şey bu sanırım.. Sana yazmak.. Seni yazmak… Sayfalarca senin için
anlamsız cümleler kurmak.. Sonra da senin okumayacağını bile bile okuduğuna inanıp kendimi kandırmak.. Sana söylemek istediğim sayısız cümleler içerisinden bir kaçını söyleyebilmiş olmanın mutluluğunu yaşamak.
“Yak gel bildiğin ne varsa
Sat gel, gözüm yok para pulda
Yalnız sanadır bu hasretim
Dön gel vaktimiz daraldı
zaten şu yalan dünyada
Gel inadı sevdiğim”
“Mesafeler seni azaltmak yerine her gün daha çoğalttı…”
Hayata dair tek bir umudum var artık... Bir gün döneceğin.. Bu sabahta seni bir önceki sabahtan daha çok sevdiğimi düşünerek uyandım. Seni bekliyorum.. Gel artık...
Sensiz geçen günlerin anlamsızlığını yaşıyorum tüm benliğimle…
Uzakları yakın et, gel artık…
Nasıl bir şeydir ki bu?
Seni hem düşünüyor ve istiyorum, hem de istemiyorum. Seni özlüyorum, kıskanıyorum, hep yanımda olmanı istiyorum. Hele ki bu kıskançlık duygusu, öldürecek beni. Seni başkalarıyla düşünmek hep kötü yaptı beni, tahmin edemeyeceğin kadar incitti... Ama gerçek bu, kaçamam bundan, sen hep başkalarının oldun, asla benim olmadın bunun farkındayım. Aslında soruyorum bazen kendime, tekrardan onla beraber olma olanağı olsa tekrar beraber olur musun diye, ama her defasında kendimden aldığım cevap aynı oluyor, HAYIR! Belki de kendimi o şekilde avutuyorum... Kalbim hep seninle ama mantığım senden çok uzak.
Seni o kadar özledim ki! Yalan gülüşünü, yalan sevişini, yalandan tatlı sözler sarf etmeni, yalandan da olsa sevişmemizi özledim. Beni yalandan sevmene rağmen, yalan sevgini özledim. İşte en acısı da bu ya... Sende yalan olduğuna inandığım her şeyi özledim, özlüyorum, seni özlüyorum, seni istiyorum, yalandan da olsa beni sevmeni istiyorum. Yalan sevgiye kapalıyım ben, yalan yaşantılar üzerine bir saatimi bile geçiremem, geçirdiğim zamana yazık olur. Ama senle beraberken yalandan benle olsan bile, yanımda istiyorum seni, hissetmek, hep gözlerinin içine bakmak istiyorum...
En çok kıranda ne beni biliyor musun? Senin için diğerleriyle aynı olmak, herkesle... Adım atmamı engelleyen bu belki de, beni diğerleriyle bir tutman. Bana ters tepki vereceğini bilsem bile, denerdim senle bir kere konuşmayı, denerdim sana hislerimi anlatmayı hiç düşünmeden. Sana verdiğim değeri, sana hissettiğim aşkı, seni nasıl özlediğimi gözlerinin içine bakarak anlatmak isterdim. Ama onlarla, diğerleriyle beni aynı basamağa koyman çok incitiyor beni. Ki, ben seni hep ayrı tutarken diğerlerinden, farklı yaşarken seni, senin beni görmemen yaralıyor kalbimi. Hayır görmemen değil, evet görüyorsun belki, ama nasıl? Diğerleri gibi, belki de onların sana değer verdiği kadar, benim de sana o kadar değer verdiğimi düşünüyorsun. Evet diğerleriyle aynı tutuyorsun beni, çünkü beni tanımıyorsun, hiç tanımak istemedin... Belki kendimi sana tanıtma fırsatı verseydin bana, sana verdiğim değeri gösterebilseydim, seni ne kadar özlediğimi hissettirebilseydim sana, işte o zaman anlardın sana olan özlemimi, sana olan aşkımı, sana duyduğum hisleri, eğer bir şans verseydin bana, ikimize bir ihtimal sunsaydın anlardın kalbimin senin için attığını. Ama sen busun, seni değiştiremem, düşüncelerini, hislerini, hayatta yaşayış tarzını değiştiremem, değiştirmekte istemem. Senin gerçek oluşun gibi, bizim bir araya gelmemizde imkânsız ve bu gerçekle yaşamak inan zor. Sen hep egolarını tatmin etmek isterken, yalan sevgiler yaşarken, ben ise sadece gerçek aşk ve huzur istiyorum yaşantımda. Hayatta farklı şeyler peşinde koşuyorsun, benim yolum senin koştuğun yol değil, olamaz... İşte bu ya beni senden koparan, mutlu olduğum, kendimi avuttuğum yalan sevginden kopmamın tek sebebi bu.
Vazgeçtim senden, beni mutlu eden yalan sevginden, yalan gülüşünden, yalan bakışlarından, yalan aşkından vazgeçtim, beni ne kadar incitse de senden vazgeçtim.
Hiç düşündün mü arkanda bıraktığın kırık kalpleri?
Yalan hislerinle, yalan birliktelikler yaşarken, düşündün mü kendin dışında karşındaki insanın neler hissedebileceğini? Ben avundum yalan sevginle, avundum yalandan da olsa gözlerinin içine baktığımda aşkı hissetmekle avundum ben bunlarla ama ya diğerleri? Hiç baktın mı arkana, kaç kalp ağlıyor senin için? Düşündün mü hiç, yalan aşk oyunları oynarken sen, kaç gözyaşı aktı senin için? Hiç hissettin mi, beraberliklerinde kendi egoların dışında bir his, bir kıpırtı, belki de sevgi... Belki de ben çok az şey biliyorum senin hakkında, ama dedim ya ne benim seni tanıyabilmem ne de kendimi sana anlatabilmem için zaman tanımadın bana, hiç fırsat vermedin ikimize...
Bilmiyorsun tabi bunları, hiç olmadı ki söyleme fırsatı, hiç şans vermedin ki bana sana olan hislerimi açıklayabilmem için. Belki sonunda gene bir şey değişmezdi, ama olsun ben ona da hazırlıklıydım, senin beni istememene bile razıydım, keşke bir anlatabilseydim bunları sana... Gülme n’olur, bunları okurken gülme bana, yalan hayatındaki onca yaşanmışlıklara bir yalan gülücük daha ekleme, yapma bunu kendine. Sadece anlamaya çalış, hayatında biraz olsun gerçek hislere yer ver. Senin hislerin değil benim hissettiklerim olsa bile anlamaya çalış biraz, belki o zaman yalan değil de gerçek hisleri biraz olsun hissetmiş olursun. Senden tek istediğim bu; sana olan hislerimi, düşüncelerimi, yalan hayatında ufak bir yer açarak, bu yazıyı, beni anlamaya çalış... Sadece iki dakikanı kaybederek...